Movie
Scenariusz - część 1: format jest podstawą
Mar 11, 2024
![Script](https://framerusercontent.com/images/ydzoi4ZKJTKld50C1jhrhsnZv0.jpg?scale-down-to=4096)
Scenariusze oceniane są przez recenzentów. Dobre pierwsze wrażenie stwarza właściwy format materiału, wynikający z jego wieloletniej ewolucji. Poprawnie skrojony tekst jest przesłanką do zainteresowania historią, którą chcemy opowiedzieć na ekranie.
Dzięki systemom do zarządzania produkcją contentu, jak Strada, wgląd w pracę scenarzysty zyskują wszyscy uczestnicy procesu produkcyjnego. Scenariusz staje się istotnym komponentem pracy, a jego zunifikowana forma pozwala przyspieszyć działania i uniknąć nieporozumień.
Poniżej przedstawiamy najważniejsze elementy prawidłowo sformatowanego tekstu.
Okładka
Nie jest wymagana. Jeśli dokument prezentujemy w wersji drukowanej i decydujemy się na nią, to wystarczy szara tektura bez żadnych oznaczeń.
Strona tytułowa
Zazwyczaj to ona jest okładką: zawiera główne informacje. Poza nimi nie powinno być żadnych oznaczeń, grafik itp. Na ok. 1/3 wysokości strony umieszczamy napisany wersalikami i wypośrodkowany tytuł. Poniżej niego umieszczamy nazwisko autora – wyśrodkowane, z podwójnym odstępem między wierszami, zwykłą czcionką. W prawym dolnym rogu powinien pojawić się adres kontaktowy. Jeżeli scenariusz oparty jest na innym utworze literackim, informacja o tym powinna pojawić się pod nazwiskiem, również wyśrodkowana i napisana zwykłą czcionką. To wszystko. Czytelna informacja bez zbędnych dodatków.
Czcionka
Najlepszym wyborem jest:
Courier 12.
Taki był krój czcionek w maszynopisie - pozostał do dziś.
Układ
Marginesy: górny, dolny i prawy powinny wynosić ok. 2,5 cm; lewy – 3,5 cm ze względu na bindowanie wersji drukowanej. Strony tytułowej nie numerujemy, kolejne – w prawym, górnym rogu.
Ważne jest, żeby materiał nie był przeładowany tekstem. Powinna być to instrukcja dla reżysera, aktorów, operatorów kamer, jak poprowadzić sceny układające się w historię.
Na pierwszej stronie przy lewym marginesie umieszczamy zwrot:
FADE IN:
Kolejne są nagłówki scen. Zawsze określamy miejsce akcji: WNĘTRZE lub PLENER, następnie po myślniku – PORĘ DNIA, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
WNĘTRZE. SYPIALNIA – NOC.
Po określeniu miejsca, dając podwójny odstęp, prezentujemy wskazówki sceniczne. Ich rolą jest pokazanie nastroju w historii, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
Równinna łąka, ciągnąca się aż po horyzont.
Porośnięta wysokimi trawami. Na horyzoncie widoczny las.
Zawsze piszemy w czasie teraźniejszym, krótko, zrozumiale. Jeżeli wspominamy o pojawiającym się nagłym zdarzeniu, np. dźwięku, możemy wyróżnić go wielkimi literami:
Anna spokojnym krokiem idzie przez łąkę. Rozgląda się.
Dłońmi dotyka koniuszków traw. TRZASK! Rozlega się wystrzał.
Postacie określa się nad dialogiem, wielkimi literami, z zachowaniem ok. 7 cm odległości od lewego marginesu. Kwestie związane z postaciami opisuje się poniżej, z takim samym marginesem, np.:
Anna Kostrzewa
Dzisiaj przyjechała na wieś na ślub syna.
Dialog z opisami powinien wyglądać następująco:
ANNA
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi po policzku stojącego przed nią syna.
ANNA (CD)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak.
Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Każde wejście dialogu wypowiadanego przez tę samą postać, przerywanego opisami, musi zaczynać się ponownym nazwaniem postaci. Niektórzy dodają w nawiasie określenie kontynuacji: (CD). Nie jest to wymagane, ale konieczne jest wtedy, kiedy dialog przerywa koniec strony. Na kolejnej (CD) musi się pojawić.
Po określeniu postaci mogą pojawiać się zwięzłe wskazówki aktorskie, np.:
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Kolejnym elementem jest:
CIĘCIE
wyrównane do prawego marginesu. Sygnalizuje ono zmianę miejsca lub czasu akcji.
Scenariusz może zawierać również instrukcje dotyczące pracy kamery. W wersji tradycyjnej można zrobić to wprost, opisując plany: daleki, średni i zbliżenie. W nowoczesnym ujęciu autor tak opisuje postaci i scenę, że czytający wie, jak ma poprowadzić kamerę, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
Po środku salonu, obok stołu z kryształową zastawą stoją blisko, zwróceni do siebie Anna i Marek.
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi syna po policzku, w jego oczach widać łzy.
ANNA
(z nutą smutku)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak. Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Taki opis daje wystarczające wskazówki dla operatora kamery mówiące, że z ogólnego ujęcia salonu musi przejść na zbliżenie twarzy Marka.
Podczas sceny mogą pojawić się przebitki. Jest to zestaw tym razem krótkich scen, ukazujących tło opowieści. Np. podczas rozmowy Anny z Markiem możemy pokazać retrospekcję wydarzeń doprowadzających do dnia ślubu.
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
PRZEBITKA:
1) Marek poznaje Magdę na weselu kolegi.
2) Pierwszy spacer Marka z Magdą.
3) Zaręczyny.
4) Pogrzeb babci.
Jeżeli w scenie, oprócz przebitki, pojawia się retrospekcja, trzeba wyraźnie to zaznaczyć, używając wyrównanej do prawego marginesu wskazówki „przejście do” i oznaczając scenę jako „retrospekcja”, np.:
PRZEJŚCIE DO:
WNĘTRZE. KAPLICA – DZIEŃ (RETROSPEKCJA
Po zakończeniu sceny musi pojawić się oznaczenie powrotu do teraźniejszości, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ (TERAŹNIEJSZOŚĆ
Ostatnimi istotnymi elementami są rozmowy telefoniczne i języki obce. Jeżeli postać rozmawia przez telefon, ale drugiego rozmówcy nie słyszymy, to w miejscu jego wypowiedzi używamy „…”:
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna… Dzisiaj rano… Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy…
Dobrze, to zdzwonimy się jeszcze wieczorem… Tak, dziękuję. Pa!...
W przypadku, kiedy słyszymy drugiego rozmówcę, postać wypowiada swoje kwestie w dialogu i jest oznaczona określeniem OFF:
MAGDA (OFF)
Podróż udała się?
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna.
MAGDA (OFF)
Kiedy przyjechałeś?
MAREK
Dzisiaj rano.
MAGDA (OFF)
Mama jest przygnębiona? Wspomina babcię?
MAREK
Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy.
Języki obce natomiast sygnalizujemy w opisach scen i wskazówkach aktorskich. Dialog zawsze piszemy w swoim języku ojczystym, np.
Marek odbiera drugi telefon i mówi po francusku (napisy):
MAREK
No jestem już na miejscu. To już jutro! Suka myśli, że ją kocham….
Wiesz dobrze, że tylko ciebie kocham. Ona jest nam potrzebna… Tak, jesteśmy genialni
W ostatniej linijce sygnalizujemy zakończenie:
FADE OUT
Wydruk
Scenariusz prezentujemy na białym papierze, dziurkujemy w trzech miejscach i spinamy mosiężnym nitem. Mimo chęci oszczędności, najlepiej pisać tekst tylko po jednej stronie.
Pamiętać trzeba, że scenariusz, a nawet jego skrypt, to początek długiej drogi do finalnego efektu na ekranie. Dobry scenarzysta powinien być otwarty na uwagi aktorów i dbać, by praca była działaniem zespołowym, opartym na wiedzy, doświadczeniu i talencie wszystkich jego uczestników. Strada, jako zintegrowany system do zarządzania produkcją staje się wyjątkowo użytecznym narzędziem, które krok po kroku prowadzi zespół do finału: ukończenia profesjonalnego projektu wizualnego opartego na dobrym scenariuszu.
Movie
Scenariusz - część 1: format jest podstawą
Mar 11, 2024
![Script](https://framerusercontent.com/images/ydzoi4ZKJTKld50C1jhrhsnZv0.jpg?scale-down-to=4096)
Scenariusze oceniane są przez recenzentów. Dobre pierwsze wrażenie stwarza właściwy format materiału, wynikający z jego wieloletniej ewolucji. Poprawnie skrojony tekst jest przesłanką do zainteresowania historią, którą chcemy opowiedzieć na ekranie.
Dzięki systemom do zarządzania produkcją contentu, jak Strada, wgląd w pracę scenarzysty zyskują wszyscy uczestnicy procesu produkcyjnego. Scenariusz staje się istotnym komponentem pracy, a jego zunifikowana forma pozwala przyspieszyć działania i uniknąć nieporozumień.
Poniżej przedstawiamy najważniejsze elementy prawidłowo sformatowanego tekstu.
Okładka
Nie jest wymagana. Jeśli dokument prezentujemy w wersji drukowanej i decydujemy się na nią, to wystarczy szara tektura bez żadnych oznaczeń.
Strona tytułowa
Zazwyczaj to ona jest okładką: zawiera główne informacje. Poza nimi nie powinno być żadnych oznaczeń, grafik itp. Na ok. 1/3 wysokości strony umieszczamy napisany wersalikami i wypośrodkowany tytuł. Poniżej niego umieszczamy nazwisko autora – wyśrodkowane, z podwójnym odstępem między wierszami, zwykłą czcionką. W prawym dolnym rogu powinien pojawić się adres kontaktowy. Jeżeli scenariusz oparty jest na innym utworze literackim, informacja o tym powinna pojawić się pod nazwiskiem, również wyśrodkowana i napisana zwykłą czcionką. To wszystko. Czytelna informacja bez zbędnych dodatków.
Czcionka
Najlepszym wyborem jest:
Courier 12.
Taki był krój czcionek w maszynopisie - pozostał do dziś.
Układ
Marginesy: górny, dolny i prawy powinny wynosić ok. 2,5 cm; lewy – 3,5 cm ze względu na bindowanie wersji drukowanej. Strony tytułowej nie numerujemy, kolejne – w prawym, górnym rogu.
Ważne jest, żeby materiał nie był przeładowany tekstem. Powinna być to instrukcja dla reżysera, aktorów, operatorów kamer, jak poprowadzić sceny układające się w historię.
Na pierwszej stronie przy lewym marginesie umieszczamy zwrot:
FADE IN:
Kolejne są nagłówki scen. Zawsze określamy miejsce akcji: WNĘTRZE lub PLENER, następnie po myślniku – PORĘ DNIA, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
WNĘTRZE. SYPIALNIA – NOC.
Po określeniu miejsca, dając podwójny odstęp, prezentujemy wskazówki sceniczne. Ich rolą jest pokazanie nastroju w historii, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
Równinna łąka, ciągnąca się aż po horyzont.
Porośnięta wysokimi trawami. Na horyzoncie widoczny las.
Zawsze piszemy w czasie teraźniejszym, krótko, zrozumiale. Jeżeli wspominamy o pojawiającym się nagłym zdarzeniu, np. dźwięku, możemy wyróżnić go wielkimi literami:
Anna spokojnym krokiem idzie przez łąkę. Rozgląda się.
Dłońmi dotyka koniuszków traw. TRZASK! Rozlega się wystrzał.
Postacie określa się nad dialogiem, wielkimi literami, z zachowaniem ok. 7 cm odległości od lewego marginesu. Kwestie związane z postaciami opisuje się poniżej, z takim samym marginesem, np.:
Anna Kostrzewa
Dzisiaj przyjechała na wieś na ślub syna.
Dialog z opisami powinien wyglądać następująco:
ANNA
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi po policzku stojącego przed nią syna.
ANNA (CD)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak.
Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Każde wejście dialogu wypowiadanego przez tę samą postać, przerywanego opisami, musi zaczynać się ponownym nazwaniem postaci. Niektórzy dodają w nawiasie określenie kontynuacji: (CD). Nie jest to wymagane, ale konieczne jest wtedy, kiedy dialog przerywa koniec strony. Na kolejnej (CD) musi się pojawić.
Po określeniu postaci mogą pojawiać się zwięzłe wskazówki aktorskie, np.:
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Kolejnym elementem jest:
CIĘCIE
wyrównane do prawego marginesu. Sygnalizuje ono zmianę miejsca lub czasu akcji.
Scenariusz może zawierać również instrukcje dotyczące pracy kamery. W wersji tradycyjnej można zrobić to wprost, opisując plany: daleki, średni i zbliżenie. W nowoczesnym ujęciu autor tak opisuje postaci i scenę, że czytający wie, jak ma poprowadzić kamerę, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
Po środku salonu, obok stołu z kryształową zastawą stoją blisko, zwróceni do siebie Anna i Marek.
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi syna po policzku, w jego oczach widać łzy.
ANNA
(z nutą smutku)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak. Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Taki opis daje wystarczające wskazówki dla operatora kamery mówiące, że z ogólnego ujęcia salonu musi przejść na zbliżenie twarzy Marka.
Podczas sceny mogą pojawić się przebitki. Jest to zestaw tym razem krótkich scen, ukazujących tło opowieści. Np. podczas rozmowy Anny z Markiem możemy pokazać retrospekcję wydarzeń doprowadzających do dnia ślubu.
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
PRZEBITKA:
1) Marek poznaje Magdę na weselu kolegi.
2) Pierwszy spacer Marka z Magdą.
3) Zaręczyny.
4) Pogrzeb babci.
Jeżeli w scenie, oprócz przebitki, pojawia się retrospekcja, trzeba wyraźnie to zaznaczyć, używając wyrównanej do prawego marginesu wskazówki „przejście do” i oznaczając scenę jako „retrospekcja”, np.:
PRZEJŚCIE DO:
WNĘTRZE. KAPLICA – DZIEŃ (RETROSPEKCJA
Po zakończeniu sceny musi pojawić się oznaczenie powrotu do teraźniejszości, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ (TERAŹNIEJSZOŚĆ
Ostatnimi istotnymi elementami są rozmowy telefoniczne i języki obce. Jeżeli postać rozmawia przez telefon, ale drugiego rozmówcy nie słyszymy, to w miejscu jego wypowiedzi używamy „…”:
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna… Dzisiaj rano… Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy…
Dobrze, to zdzwonimy się jeszcze wieczorem… Tak, dziękuję. Pa!...
W przypadku, kiedy słyszymy drugiego rozmówcę, postać wypowiada swoje kwestie w dialogu i jest oznaczona określeniem OFF:
MAGDA (OFF)
Podróż udała się?
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna.
MAGDA (OFF)
Kiedy przyjechałeś?
MAREK
Dzisiaj rano.
MAGDA (OFF)
Mama jest przygnębiona? Wspomina babcię?
MAREK
Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy.
Języki obce natomiast sygnalizujemy w opisach scen i wskazówkach aktorskich. Dialog zawsze piszemy w swoim języku ojczystym, np.
Marek odbiera drugi telefon i mówi po francusku (napisy):
MAREK
No jestem już na miejscu. To już jutro! Suka myśli, że ją kocham….
Wiesz dobrze, że tylko ciebie kocham. Ona jest nam potrzebna… Tak, jesteśmy genialni
W ostatniej linijce sygnalizujemy zakończenie:
FADE OUT
Wydruk
Scenariusz prezentujemy na białym papierze, dziurkujemy w trzech miejscach i spinamy mosiężnym nitem. Mimo chęci oszczędności, najlepiej pisać tekst tylko po jednej stronie.
Pamiętać trzeba, że scenariusz, a nawet jego skrypt, to początek długiej drogi do finalnego efektu na ekranie. Dobry scenarzysta powinien być otwarty na uwagi aktorów i dbać, by praca była działaniem zespołowym, opartym na wiedzy, doświadczeniu i talencie wszystkich jego uczestników. Strada, jako zintegrowany system do zarządzania produkcją staje się wyjątkowo użytecznym narzędziem, które krok po kroku prowadzi zespół do finału: ukończenia profesjonalnego projektu wizualnego opartego na dobrym scenariuszu.
Movie
Scenariusz - część 1: format jest podstawą
Mar 11, 2024
![Script](https://framerusercontent.com/images/ydzoi4ZKJTKld50C1jhrhsnZv0.jpg?scale-down-to=4096)
Scenariusze oceniane są przez recenzentów. Dobre pierwsze wrażenie stwarza właściwy format materiału, wynikający z jego wieloletniej ewolucji. Poprawnie skrojony tekst jest przesłanką do zainteresowania historią, którą chcemy opowiedzieć na ekranie.
Dzięki systemom do zarządzania produkcją contentu, jak Strada, wgląd w pracę scenarzysty zyskują wszyscy uczestnicy procesu produkcyjnego. Scenariusz staje się istotnym komponentem pracy, a jego zunifikowana forma pozwala przyspieszyć działania i uniknąć nieporozumień.
Poniżej przedstawiamy najważniejsze elementy prawidłowo sformatowanego tekstu.
Okładka
Nie jest wymagana. Jeśli dokument prezentujemy w wersji drukowanej i decydujemy się na nią, to wystarczy szara tektura bez żadnych oznaczeń.
Strona tytułowa
Zazwyczaj to ona jest okładką: zawiera główne informacje. Poza nimi nie powinno być żadnych oznaczeń, grafik itp. Na ok. 1/3 wysokości strony umieszczamy napisany wersalikami i wypośrodkowany tytuł. Poniżej niego umieszczamy nazwisko autora – wyśrodkowane, z podwójnym odstępem między wierszami, zwykłą czcionką. W prawym dolnym rogu powinien pojawić się adres kontaktowy. Jeżeli scenariusz oparty jest na innym utworze literackim, informacja o tym powinna pojawić się pod nazwiskiem, również wyśrodkowana i napisana zwykłą czcionką. To wszystko. Czytelna informacja bez zbędnych dodatków.
Czcionka
Najlepszym wyborem jest:
Courier 12.
Taki był krój czcionek w maszynopisie - pozostał do dziś.
Układ
Marginesy: górny, dolny i prawy powinny wynosić ok. 2,5 cm; lewy – 3,5 cm ze względu na bindowanie wersji drukowanej. Strony tytułowej nie numerujemy, kolejne – w prawym, górnym rogu.
Ważne jest, żeby materiał nie był przeładowany tekstem. Powinna być to instrukcja dla reżysera, aktorów, operatorów kamer, jak poprowadzić sceny układające się w historię.
Na pierwszej stronie przy lewym marginesie umieszczamy zwrot:
FADE IN:
Kolejne są nagłówki scen. Zawsze określamy miejsce akcji: WNĘTRZE lub PLENER, następnie po myślniku – PORĘ DNIA, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
WNĘTRZE. SYPIALNIA – NOC.
Po określeniu miejsca, dając podwójny odstęp, prezentujemy wskazówki sceniczne. Ich rolą jest pokazanie nastroju w historii, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
Równinna łąka, ciągnąca się aż po horyzont.
Porośnięta wysokimi trawami. Na horyzoncie widoczny las.
Zawsze piszemy w czasie teraźniejszym, krótko, zrozumiale. Jeżeli wspominamy o pojawiającym się nagłym zdarzeniu, np. dźwięku, możemy wyróżnić go wielkimi literami:
Anna spokojnym krokiem idzie przez łąkę. Rozgląda się.
Dłońmi dotyka koniuszków traw. TRZASK! Rozlega się wystrzał.
Postacie określa się nad dialogiem, wielkimi literami, z zachowaniem ok. 7 cm odległości od lewego marginesu. Kwestie związane z postaciami opisuje się poniżej, z takim samym marginesem, np.:
Anna Kostrzewa
Dzisiaj przyjechała na wieś na ślub syna.
Dialog z opisami powinien wyglądać następująco:
ANNA
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi po policzku stojącego przed nią syna.
ANNA (CD)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak.
Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Każde wejście dialogu wypowiadanego przez tę samą postać, przerywanego opisami, musi zaczynać się ponownym nazwaniem postaci. Niektórzy dodają w nawiasie określenie kontynuacji: (CD). Nie jest to wymagane, ale konieczne jest wtedy, kiedy dialog przerywa koniec strony. Na kolejnej (CD) musi się pojawić.
Po określeniu postaci mogą pojawiać się zwięzłe wskazówki aktorskie, np.:
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Kolejnym elementem jest:
CIĘCIE
wyrównane do prawego marginesu. Sygnalizuje ono zmianę miejsca lub czasu akcji.
Scenariusz może zawierać również instrukcje dotyczące pracy kamery. W wersji tradycyjnej można zrobić to wprost, opisując plany: daleki, średni i zbliżenie. W nowoczesnym ujęciu autor tak opisuje postaci i scenę, że czytający wie, jak ma poprowadzić kamerę, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
Po środku salonu, obok stołu z kryształową zastawą stoją blisko, zwróceni do siebie Anna i Marek.
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi syna po policzku, w jego oczach widać łzy.
ANNA
(z nutą smutku)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak. Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Taki opis daje wystarczające wskazówki dla operatora kamery mówiące, że z ogólnego ujęcia salonu musi przejść na zbliżenie twarzy Marka.
Podczas sceny mogą pojawić się przebitki. Jest to zestaw tym razem krótkich scen, ukazujących tło opowieści. Np. podczas rozmowy Anny z Markiem możemy pokazać retrospekcję wydarzeń doprowadzających do dnia ślubu.
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
PRZEBITKA:
1) Marek poznaje Magdę na weselu kolegi.
2) Pierwszy spacer Marka z Magdą.
3) Zaręczyny.
4) Pogrzeb babci.
Jeżeli w scenie, oprócz przebitki, pojawia się retrospekcja, trzeba wyraźnie to zaznaczyć, używając wyrównanej do prawego marginesu wskazówki „przejście do” i oznaczając scenę jako „retrospekcja”, np.:
PRZEJŚCIE DO:
WNĘTRZE. KAPLICA – DZIEŃ (RETROSPEKCJA
Po zakończeniu sceny musi pojawić się oznaczenie powrotu do teraźniejszości, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ (TERAŹNIEJSZOŚĆ
Ostatnimi istotnymi elementami są rozmowy telefoniczne i języki obce. Jeżeli postać rozmawia przez telefon, ale drugiego rozmówcy nie słyszymy, to w miejscu jego wypowiedzi używamy „…”:
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna… Dzisiaj rano… Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy…
Dobrze, to zdzwonimy się jeszcze wieczorem… Tak, dziękuję. Pa!...
W przypadku, kiedy słyszymy drugiego rozmówcę, postać wypowiada swoje kwestie w dialogu i jest oznaczona określeniem OFF:
MAGDA (OFF)
Podróż udała się?
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna.
MAGDA (OFF)
Kiedy przyjechałeś?
MAREK
Dzisiaj rano.
MAGDA (OFF)
Mama jest przygnębiona? Wspomina babcię?
MAREK
Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy.
Języki obce natomiast sygnalizujemy w opisach scen i wskazówkach aktorskich. Dialog zawsze piszemy w swoim języku ojczystym, np.
Marek odbiera drugi telefon i mówi po francusku (napisy):
MAREK
No jestem już na miejscu. To już jutro! Suka myśli, że ją kocham….
Wiesz dobrze, że tylko ciebie kocham. Ona jest nam potrzebna… Tak, jesteśmy genialni
W ostatniej linijce sygnalizujemy zakończenie:
FADE OUT
Wydruk
Scenariusz prezentujemy na białym papierze, dziurkujemy w trzech miejscach i spinamy mosiężnym nitem. Mimo chęci oszczędności, najlepiej pisać tekst tylko po jednej stronie.
Pamiętać trzeba, że scenariusz, a nawet jego skrypt, to początek długiej drogi do finalnego efektu na ekranie. Dobry scenarzysta powinien być otwarty na uwagi aktorów i dbać, by praca była działaniem zespołowym, opartym na wiedzy, doświadczeniu i talencie wszystkich jego uczestników. Strada, jako zintegrowany system do zarządzania produkcją staje się wyjątkowo użytecznym narzędziem, które krok po kroku prowadzi zespół do finału: ukończenia profesjonalnego projektu wizualnego opartego na dobrym scenariuszu.
Movie
Scenariusz - część 1: format jest podstawą
Mar 11, 2024
![Script](https://framerusercontent.com/images/ydzoi4ZKJTKld50C1jhrhsnZv0.jpg?scale-down-to=4096)
Scenariusze oceniane są przez recenzentów. Dobre pierwsze wrażenie stwarza właściwy format materiału, wynikający z jego wieloletniej ewolucji. Poprawnie skrojony tekst jest przesłanką do zainteresowania historią, którą chcemy opowiedzieć na ekranie.
Dzięki systemom do zarządzania produkcją contentu, jak Strada, wgląd w pracę scenarzysty zyskują wszyscy uczestnicy procesu produkcyjnego. Scenariusz staje się istotnym komponentem pracy, a jego zunifikowana forma pozwala przyspieszyć działania i uniknąć nieporozumień.
Poniżej przedstawiamy najważniejsze elementy prawidłowo sformatowanego tekstu.
Okładka
Nie jest wymagana. Jeśli dokument prezentujemy w wersji drukowanej i decydujemy się na nią, to wystarczy szara tektura bez żadnych oznaczeń.
Strona tytułowa
Zazwyczaj to ona jest okładką: zawiera główne informacje. Poza nimi nie powinno być żadnych oznaczeń, grafik itp. Na ok. 1/3 wysokości strony umieszczamy napisany wersalikami i wypośrodkowany tytuł. Poniżej niego umieszczamy nazwisko autora – wyśrodkowane, z podwójnym odstępem między wierszami, zwykłą czcionką. W prawym dolnym rogu powinien pojawić się adres kontaktowy. Jeżeli scenariusz oparty jest na innym utworze literackim, informacja o tym powinna pojawić się pod nazwiskiem, również wyśrodkowana i napisana zwykłą czcionką. To wszystko. Czytelna informacja bez zbędnych dodatków.
Czcionka
Najlepszym wyborem jest:
Courier 12.
Taki był krój czcionek w maszynopisie - pozostał do dziś.
Układ
Marginesy: górny, dolny i prawy powinny wynosić ok. 2,5 cm; lewy – 3,5 cm ze względu na bindowanie wersji drukowanej. Strony tytułowej nie numerujemy, kolejne – w prawym, górnym rogu.
Ważne jest, żeby materiał nie był przeładowany tekstem. Powinna być to instrukcja dla reżysera, aktorów, operatorów kamer, jak poprowadzić sceny układające się w historię.
Na pierwszej stronie przy lewym marginesie umieszczamy zwrot:
FADE IN:
Kolejne są nagłówki scen. Zawsze określamy miejsce akcji: WNĘTRZE lub PLENER, następnie po myślniku – PORĘ DNIA, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
WNĘTRZE. SYPIALNIA – NOC.
Po określeniu miejsca, dając podwójny odstęp, prezentujemy wskazówki sceniczne. Ich rolą jest pokazanie nastroju w historii, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
Równinna łąka, ciągnąca się aż po horyzont.
Porośnięta wysokimi trawami. Na horyzoncie widoczny las.
Zawsze piszemy w czasie teraźniejszym, krótko, zrozumiale. Jeżeli wspominamy o pojawiającym się nagłym zdarzeniu, np. dźwięku, możemy wyróżnić go wielkimi literami:
Anna spokojnym krokiem idzie przez łąkę. Rozgląda się.
Dłońmi dotyka koniuszków traw. TRZASK! Rozlega się wystrzał.
Postacie określa się nad dialogiem, wielkimi literami, z zachowaniem ok. 7 cm odległości od lewego marginesu. Kwestie związane z postaciami opisuje się poniżej, z takim samym marginesem, np.:
Anna Kostrzewa
Dzisiaj przyjechała na wieś na ślub syna.
Dialog z opisami powinien wyglądać następująco:
ANNA
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi po policzku stojącego przed nią syna.
ANNA (CD)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak.
Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Każde wejście dialogu wypowiadanego przez tę samą postać, przerywanego opisami, musi zaczynać się ponownym nazwaniem postaci. Niektórzy dodają w nawiasie określenie kontynuacji: (CD). Nie jest to wymagane, ale konieczne jest wtedy, kiedy dialog przerywa koniec strony. Na kolejnej (CD) musi się pojawić.
Po określeniu postaci mogą pojawiać się zwięzłe wskazówki aktorskie, np.:
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Kolejnym elementem jest:
CIĘCIE
wyrównane do prawego marginesu. Sygnalizuje ono zmianę miejsca lub czasu akcji.
Scenariusz może zawierać również instrukcje dotyczące pracy kamery. W wersji tradycyjnej można zrobić to wprost, opisując plany: daleki, średni i zbliżenie. W nowoczesnym ujęciu autor tak opisuje postaci i scenę, że czytający wie, jak ma poprowadzić kamerę, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
Po środku salonu, obok stołu z kryształową zastawą stoją blisko, zwróceni do siebie Anna i Marek.
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi syna po policzku, w jego oczach widać łzy.
ANNA
(z nutą smutku)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak. Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Taki opis daje wystarczające wskazówki dla operatora kamery mówiące, że z ogólnego ujęcia salonu musi przejść na zbliżenie twarzy Marka.
Podczas sceny mogą pojawić się przebitki. Jest to zestaw tym razem krótkich scen, ukazujących tło opowieści. Np. podczas rozmowy Anny z Markiem możemy pokazać retrospekcję wydarzeń doprowadzających do dnia ślubu.
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
PRZEBITKA:
1) Marek poznaje Magdę na weselu kolegi.
2) Pierwszy spacer Marka z Magdą.
3) Zaręczyny.
4) Pogrzeb babci.
Jeżeli w scenie, oprócz przebitki, pojawia się retrospekcja, trzeba wyraźnie to zaznaczyć, używając wyrównanej do prawego marginesu wskazówki „przejście do” i oznaczając scenę jako „retrospekcja”, np.:
PRZEJŚCIE DO:
WNĘTRZE. KAPLICA – DZIEŃ (RETROSPEKCJA
Po zakończeniu sceny musi pojawić się oznaczenie powrotu do teraźniejszości, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ (TERAŹNIEJSZOŚĆ
Ostatnimi istotnymi elementami są rozmowy telefoniczne i języki obce. Jeżeli postać rozmawia przez telefon, ale drugiego rozmówcy nie słyszymy, to w miejscu jego wypowiedzi używamy „…”:
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna… Dzisiaj rano… Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy…
Dobrze, to zdzwonimy się jeszcze wieczorem… Tak, dziękuję. Pa!...
W przypadku, kiedy słyszymy drugiego rozmówcę, postać wypowiada swoje kwestie w dialogu i jest oznaczona określeniem OFF:
MAGDA (OFF)
Podróż udała się?
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna.
MAGDA (OFF)
Kiedy przyjechałeś?
MAREK
Dzisiaj rano.
MAGDA (OFF)
Mama jest przygnębiona? Wspomina babcię?
MAREK
Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy.
Języki obce natomiast sygnalizujemy w opisach scen i wskazówkach aktorskich. Dialog zawsze piszemy w swoim języku ojczystym, np.
Marek odbiera drugi telefon i mówi po francusku (napisy):
MAREK
No jestem już na miejscu. To już jutro! Suka myśli, że ją kocham….
Wiesz dobrze, że tylko ciebie kocham. Ona jest nam potrzebna… Tak, jesteśmy genialni
W ostatniej linijce sygnalizujemy zakończenie:
FADE OUT
Wydruk
Scenariusz prezentujemy na białym papierze, dziurkujemy w trzech miejscach i spinamy mosiężnym nitem. Mimo chęci oszczędności, najlepiej pisać tekst tylko po jednej stronie.
Pamiętać trzeba, że scenariusz, a nawet jego skrypt, to początek długiej drogi do finalnego efektu na ekranie. Dobry scenarzysta powinien być otwarty na uwagi aktorów i dbać, by praca była działaniem zespołowym, opartym na wiedzy, doświadczeniu i talencie wszystkich jego uczestników. Strada, jako zintegrowany system do zarządzania produkcją staje się wyjątkowo użytecznym narzędziem, które krok po kroku prowadzi zespół do finału: ukończenia profesjonalnego projektu wizualnego opartego na dobrym scenariuszu.
Movie
Scenariusz - część 1: format jest podstawą
Mar 11, 2024
![Script](https://framerusercontent.com/images/ydzoi4ZKJTKld50C1jhrhsnZv0.jpg?scale-down-to=4096)
Scenariusze oceniane są przez recenzentów. Dobre pierwsze wrażenie stwarza właściwy format materiału, wynikający z jego wieloletniej ewolucji. Poprawnie skrojony tekst jest przesłanką do zainteresowania historią, którą chcemy opowiedzieć na ekranie.
Dzięki systemom do zarządzania produkcją contentu, jak Strada, wgląd w pracę scenarzysty zyskują wszyscy uczestnicy procesu produkcyjnego. Scenariusz staje się istotnym komponentem pracy, a jego zunifikowana forma pozwala przyspieszyć działania i uniknąć nieporozumień.
Poniżej przedstawiamy najważniejsze elementy prawidłowo sformatowanego tekstu.
Okładka
Nie jest wymagana. Jeśli dokument prezentujemy w wersji drukowanej i decydujemy się na nią, to wystarczy szara tektura bez żadnych oznaczeń.
Strona tytułowa
Zazwyczaj to ona jest okładką: zawiera główne informacje. Poza nimi nie powinno być żadnych oznaczeń, grafik itp. Na ok. 1/3 wysokości strony umieszczamy napisany wersalikami i wypośrodkowany tytuł. Poniżej niego umieszczamy nazwisko autora – wyśrodkowane, z podwójnym odstępem między wierszami, zwykłą czcionką. W prawym dolnym rogu powinien pojawić się adres kontaktowy. Jeżeli scenariusz oparty jest na innym utworze literackim, informacja o tym powinna pojawić się pod nazwiskiem, również wyśrodkowana i napisana zwykłą czcionką. To wszystko. Czytelna informacja bez zbędnych dodatków.
Czcionka
Najlepszym wyborem jest:
Courier 12.
Taki był krój czcionek w maszynopisie - pozostał do dziś.
Układ
Marginesy: górny, dolny i prawy powinny wynosić ok. 2,5 cm; lewy – 3,5 cm ze względu na bindowanie wersji drukowanej. Strony tytułowej nie numerujemy, kolejne – w prawym, górnym rogu.
Ważne jest, żeby materiał nie był przeładowany tekstem. Powinna być to instrukcja dla reżysera, aktorów, operatorów kamer, jak poprowadzić sceny układające się w historię.
Na pierwszej stronie przy lewym marginesie umieszczamy zwrot:
FADE IN:
Kolejne są nagłówki scen. Zawsze określamy miejsce akcji: WNĘTRZE lub PLENER, następnie po myślniku – PORĘ DNIA, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
WNĘTRZE. SYPIALNIA – NOC.
Po określeniu miejsca, dając podwójny odstęp, prezentujemy wskazówki sceniczne. Ich rolą jest pokazanie nastroju w historii, np.:
PLENER. ŁĄKA – DZIEŃ.
Równinna łąka, ciągnąca się aż po horyzont.
Porośnięta wysokimi trawami. Na horyzoncie widoczny las.
Zawsze piszemy w czasie teraźniejszym, krótko, zrozumiale. Jeżeli wspominamy o pojawiającym się nagłym zdarzeniu, np. dźwięku, możemy wyróżnić go wielkimi literami:
Anna spokojnym krokiem idzie przez łąkę. Rozgląda się.
Dłońmi dotyka koniuszków traw. TRZASK! Rozlega się wystrzał.
Postacie określa się nad dialogiem, wielkimi literami, z zachowaniem ok. 7 cm odległości od lewego marginesu. Kwestie związane z postaciami opisuje się poniżej, z takim samym marginesem, np.:
Anna Kostrzewa
Dzisiaj przyjechała na wieś na ślub syna.
Dialog z opisami powinien wyglądać następująco:
ANNA
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi po policzku stojącego przed nią syna.
ANNA (CD)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak.
Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Każde wejście dialogu wypowiadanego przez tę samą postać, przerywanego opisami, musi zaczynać się ponownym nazwaniem postaci. Niektórzy dodają w nawiasie określenie kontynuacji: (CD). Nie jest to wymagane, ale konieczne jest wtedy, kiedy dialog przerywa koniec strony. Na kolejnej (CD) musi się pojawić.
Po określeniu postaci mogą pojawiać się zwięzłe wskazówki aktorskie, np.:
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Kolejnym elementem jest:
CIĘCIE
wyrównane do prawego marginesu. Sygnalizuje ono zmianę miejsca lub czasu akcji.
Scenariusz może zawierać również instrukcje dotyczące pracy kamery. W wersji tradycyjnej można zrobić to wprost, opisując plany: daleki, średni i zbliżenie. W nowoczesnym ujęciu autor tak opisuje postaci i scenę, że czytający wie, jak ma poprowadzić kamerę, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
Po środku salonu, obok stołu z kryształową zastawą stoją blisko, zwróceni do siebie Anna i Marek.
ANNA
(pogodnie)
Tak bardzo się cieszę, synku.
Gładzi syna po policzku, w jego oczach widać łzy.
ANNA
(z nutą smutku)
Babcia też byłaby szczęśliwa. Pełnię radości mąci mi jej brak. Ale może gdzieś tu jest i patrzy na nas?
Taki opis daje wystarczające wskazówki dla operatora kamery mówiące, że z ogólnego ujęcia salonu musi przejść na zbliżenie twarzy Marka.
Podczas sceny mogą pojawić się przebitki. Jest to zestaw tym razem krótkich scen, ukazujących tło opowieści. Np. podczas rozmowy Anny z Markiem możemy pokazać retrospekcję wydarzeń doprowadzających do dnia ślubu.
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ.
PRZEBITKA:
1) Marek poznaje Magdę na weselu kolegi.
2) Pierwszy spacer Marka z Magdą.
3) Zaręczyny.
4) Pogrzeb babci.
Jeżeli w scenie, oprócz przebitki, pojawia się retrospekcja, trzeba wyraźnie to zaznaczyć, używając wyrównanej do prawego marginesu wskazówki „przejście do” i oznaczając scenę jako „retrospekcja”, np.:
PRZEJŚCIE DO:
WNĘTRZE. KAPLICA – DZIEŃ (RETROSPEKCJA
Po zakończeniu sceny musi pojawić się oznaczenie powrotu do teraźniejszości, np.:
WNĘTRZE. SALON – DZIEŃ (TERAŹNIEJSZOŚĆ
Ostatnimi istotnymi elementami są rozmowy telefoniczne i języki obce. Jeżeli postać rozmawia przez telefon, ale drugiego rozmówcy nie słyszymy, to w miejscu jego wypowiedzi używamy „…”:
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna… Dzisiaj rano… Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy…
Dobrze, to zdzwonimy się jeszcze wieczorem… Tak, dziękuję. Pa!...
W przypadku, kiedy słyszymy drugiego rozmówcę, postać wypowiada swoje kwestie w dialogu i jest oznaczona określeniem OFF:
MAGDA (OFF)
Podróż udała się?
MAREK
(przez telefon)
Tak, była spokojna.
MAGDA (OFF)
Kiedy przyjechałeś?
MAREK
Dzisiaj rano.
MAGDA (OFF)
Mama jest przygnębiona? Wspomina babcię?
MAREK
Nie, jest pogodna, właśnie o niej rozmawialiśmy.
Języki obce natomiast sygnalizujemy w opisach scen i wskazówkach aktorskich. Dialog zawsze piszemy w swoim języku ojczystym, np.
Marek odbiera drugi telefon i mówi po francusku (napisy):
MAREK
No jestem już na miejscu. To już jutro! Suka myśli, że ją kocham….
Wiesz dobrze, że tylko ciebie kocham. Ona jest nam potrzebna… Tak, jesteśmy genialni
W ostatniej linijce sygnalizujemy zakończenie:
FADE OUT
Wydruk
Scenariusz prezentujemy na białym papierze, dziurkujemy w trzech miejscach i spinamy mosiężnym nitem. Mimo chęci oszczędności, najlepiej pisać tekst tylko po jednej stronie.
Pamiętać trzeba, że scenariusz, a nawet jego skrypt, to początek długiej drogi do finalnego efektu na ekranie. Dobry scenarzysta powinien być otwarty na uwagi aktorów i dbać, by praca była działaniem zespołowym, opartym na wiedzy, doświadczeniu i talencie wszystkich jego uczestników. Strada, jako zintegrowany system do zarządzania produkcją staje się wyjątkowo użytecznym narzędziem, które krok po kroku prowadzi zespół do finału: ukończenia profesjonalnego projektu wizualnego opartego na dobrym scenariuszu.
![](https://framerusercontent.com/images/KQRCZbiWY7WOSaXTMD6yq0Q42o.png)
This project is funded by the European Union
Abbreviations
Subscribe to our newsletter
© Copyright 2023 Strada CRM
![](https://framerusercontent.com/images/KQRCZbiWY7WOSaXTMD6yq0Q42o.png)
This project is funded by the European Union
Abbreviations
Subscribe to our newsletter
© Copyright 2023 Strada CRM
![](https://framerusercontent.com/images/KQRCZbiWY7WOSaXTMD6yq0Q42o.png)
This project is funded by the European Union
Abbreviations
Subscribe to our newsletter
© Copyright 2023 Strada CRM
![](https://framerusercontent.com/images/KQRCZbiWY7WOSaXTMD6yq0Q42o.png)
This project is funded by the European Union
Abbreviations
Subscribe to our newsletter
© Copyright 2023 Strada CRM